• Zwiększ rozmiar czcionki
  • Domyślny  rozmiar czcionki
  • Zmniejsz rozmiar czcionki
Kwiecie 2018
Po Wt r Cz Pi So Ni
1
2 3 4 5 6 7 8
9 10 11 12 13 14 15
16 17 18 19 20 21 22
23 24 25 26 27 28 29
30
Czy uważasz, że wykorzystanie nowych technologii na lekcjach pomaga w przyswajaniu wiedzy?
 
Home O szkole Historia Dzieje Zagórza

Dzieje Zagórza

Email Drukuj PDF
Dzieje Zagórza

Historia Zagórza sięga przełomu lat 1903 – 1904, kiedy to Leon Chrzanowski, właściciel majątku Olszyny, wybudował pensjonat mający pełnić rolę ośrodka leczniczo-rekreacyjnego dla środowiska artystycznego i twórczego Warszawy. Budynek zachował się do dziś i nosi nazwę "Stare Sanatorium".
Pierwszą kierowniczką pensjonatu w Zagórzu była Karolina Szaniawska, matka znanego dramaturga – Jerzego Szaniawskiego, a jej następczynią Emilia Jackowska – siostrzenica Prusa. Zachowały się informacje, iż autor "Lalki" był częstym gościem Zagórza.
W czasie I wojny światowej na terenie Zagórza stacjonowały oddziały wojsk niemieckich. Pensjonat i majątek uległy dewastacji. Restauracja Ośrodka przerastała możliwości finansowe żony pierwszego właściciela Zagórza – Kazimiery Chrzanowskiej.
W 1919 roku podjęła decyzję o sprzedaży części majątku. W jego posiadanie weszła Maria Rodziewiczówna. Nie wiadomo, czy zadecydowały o tym walory klimatyczne czy krajobrazowe, przypominające powieściopisarce jej ukochane Polesie. A może jedno i drugie?
Przypuszczała zapewne, że jej fascynacja Zagórzem trwać będzie dłużej niż dwa lata. Pozostawiła jednak po sobie w Zagórzu ślad zarówno materialny jak i intelektualny. Zbudowała dworek "Wyraj". Tu także powstało "Lato leśnych ludzi".
W latach 1921–1938 majątek pozbawiony był stałych właścicieli. Konsekwencją tego była stopniowa dewastacja obiektów i przyrody.
Szczęśliwie, w 1939 roku Zagórze zostało zakupione przez Koło Przyjaciół Instytutu Higieny Psychicznej z zamiarem stworzenia tu Sanatorium dla chorych z nerwicami i reakcjami nerwicowymi pod kierownictwem prof. Kazimierza Dąbrowskiego – twórcy teorii dezintegracji pozytywnej. Niezwłocznie przystąpiono do budowy pawilonu sanatoryjnego ( obecna nazwa – Pawilon Główny ).
Wybuch II wojny światowej nie wstrzymał aczkolwiek znacznie skomplikował , aczkolwiek znacznie skomplikował budowę. Kontynuowano ją systemem gospodarczym, budując jednocześnie Dom Pracy Twórczej dla pracowników Instytutu Higieny Psychicznej. Ze względu na specyficzną architekturę i wyposażenie wnętrz – obiektowi nadano nazwę "Zameczek".
W latach okupacja działała w Zagórzu Tajna Wyższa Szkoła Higieny Psychicznej, przygotowująca w warunkach konspiracji – przyszłą kadrę psychologów. Szkołą kierował profesor Kazimierz Dąbrowski, a wykładali w niej profesorowie: Szuman, Kunicki i inni.
Po wojnie, w latach 1945 – 1954 znajdował się tu Ośrodek Szkoleniowy dla kierowniczej kadry Ministerstwa Zdrowia i Opieki Społecznej oraz rozwijały działalność oddziały dla dzieci nerwicowych Instytutu Higieny Psychicznej Polskiej Akademii Nauk.
W 1951 roku na skutek gwałtownego wzrostu zachorowań na chorobę Heinego-Medina ( zwłaszcza wśród dzieci ) zaistniała pilna potrzeba organizacji oddziałów klinicznych i rehabilitacyjnych. Jednym z pierwszych był Ośrodek
"Gryf" w Połczynie-Zdroju, prowadzony przez dr Andrzeja Seyfrida. W 1954 roku Ośrodek ten został przeniesiony do Zagórza i od tego czasu rozwija się nowoczesna działalność leczniczo-rehabilitacyjna w zakresie dziecięcego lecznictwa neurologicznego.
W latach 1954 – 1969 przebywało w Zagórzu 2300 dzieci po przebytej chorobie Hejnego-Medina. W drugiej połowie lat sześćdziesiątych liczba zachorowań na tę chorobę wyraźnie się obniżyła. Wykorzystując istniejącą bazę i odpowiednią kadrę, zorganizowano oddziały z zaburzeniami narządu ruchu pochodzenia mózgowego ( mózgowe porażenie dziecięce, stany po przebytych urazach czaszkowych itp.). Rozwijały się również oddziały dziecięco – młodzieżowe dla pacjentów z nerwicami i reakcjami nerwicowymi.
W 1972 roku wszystkie Sanatoria Neuropsychiatrii Dziecięcej znajdujące się na terenie dawnego województwa warszawskiego (sanatoria w Garwolinie, Józefowie, Zagórzu i Rybienku ) weszły w skład Państwowego Zespołu Sanatoriów Neuropsychiatrii Dziecięcej. Zespół stanowił bazę dydaktyczno-naukową Instytutu Matki i Dziecka, dla potrzeb tego lecznictwa.
W 1975 roku Zespół zmienił nazwę na: Stołeczny Zespół Neuropsychiatrycznej Opieki Zdrowotnej dla Dzieci i Młodzieży.
Od dnia 1 stycznia 1979 roku Sanatorium w Zagórzu stało się siedzibą Dyrekcji Zespołu, poprzednio mieszczącego się w Garwolinie.

Ważniejsze okresy w historii Zagórze:

1903 – 1904
Leon Chrzanowski buduje na terenie Zagórza pensjonat „Stare Sanatorium”, świadczący usługi dla pracowników środowiska artystycznego i twórczego Warszawy.
1914 – 1918
Okres I wojny światowej. Okupacja Zagórza przez wojska niemieckie. Pensjonat i majątek ulega dewastacji.
1919 – 1921
Właścicielką części majątku staje się Maria Rodziewiczówna. Powieściopisarka mieszka tu i tworzy przez okres około 2-ch lat. Buduje dworek „Wyraj”.
1921 – 1938
Brak stałych kuratorów Zagórza. Dalsza dewastacja obiektów i przyrody.
1939 - Zagórze zostaje zakupione przez Koło Przyjaciół Instytutu Higieny Psychicznej z przeznaczeniem na Sanatorium dla Chorych z Nerwicami i Reakcjami Nerwicowymi.
1939 – 1945
Okres II wojny światowej. Kontynuacja rozpoczętej budowy obiektu sanatoryjnego – „Pawilon Główny” oraz Domu Pracy Twórczej – „Zameczek”. Prowadzenie w warunkach konspiracji Wyższej Szkoły Higieny Psychicznej przez prof. Kazimierza Dąbrowskiego.
1945 – 1954
Powołanie i działalność Ośrodka Szkoleniowego dla kadry Ministerstwa Zdrowia wraz z oddziałem dla dzieci nerwicowych Instytutu Higieny Psychicznej PAN.
1954
Przeniesienie Ośrodka „Gryf” leczącego dzieci dotknięte chorobą Hejnego-Medina z Połczyna-Zdroju do Zagórza. Dr Seyfried zapoczątkował dynamiczny rozwój nowoczesnej działalności leczniczo-rehabilitacyjnej Sanatorium w Zagórzu w zakresie dziecięcego lecznictwa neurologicznego.
1972
Powołanie do życia Państwowego Zespołu Sanatoriów Neuropsychiatrii Dziecięcej, w wyniku fuzji ośrodków w Garwolinie, Józefowie,
Zagórzu i Rybienku.
1975
Zmiana nazwy Zespołu na: Stołeczny Zespół Opieki Zdrowotnej dla Dzieci i Młodzieży.
1979
Przeniesienie siedziby Dyrekcji Zespołu z Garwolina do Zagórza (01.01.1979 r.).
1979
Odznaczenie Sanatorium w Zagórzu Złotą Odznaką Honorową „Za Zasługi dla Warszawy”, jako wyraz uznania za 25-letnią działalność leczniczo-rehabilitacyjną.

Organizatorzy działalności leczniczo-rehabilitacyjnej W okresie XXXV-lecia istnienia Sanatorium w Zagórzu

Dyrektorzy Sanatorium
1954 – 1958 lek. Andrzej Seyfried
1958 – 1960 lek. Kazimiera Sułkowska
1960 – 1963 lek. Stanisław Krawczyk
1963 – 1964 prof. Kazimierz Dąbrowski
1964 – 1966 dr Jerzy Domagalski
1966 – 1967 lek. Alina Chodorowska
1967 – 1968 lek. Elżbieta Bielawska
1969 – 1970 lek. Ewa Andrzejewska
1970 – 1971 dr Zbigniew Łosiowski

Dyrektorzy Zespołu
1972 – 1986 lek. Ewa Andrzejewska
od 1.06.1986 - 1999 lek. Anna Bielewicz - Bogucka
1999 – 2003 mgr Andrzej Jabłoński
2003 - lek. Maria Wilczyńska

Placówki wchodzące w skład Wojewódzkiego Zespołu Publicznych Zakładów Neuropsychiatrycznej Opieki Zdrowotnej Dla Dzieci i Młodzieży w Zagórzu:

Szpitale:
- szpital w Zagórzu
- szpital w Garwolinie
- szpital w Józefowie
- szpital w Otwocku

Ośrodki dzienne :
- Oddział Leczenia Nerwic (Zagórze)
- Terapeutyczny Oddział Dzienny (Górska)
- Oddział Diagnostyczno-Rehabilitacyjny dla Dzieci Niewidomych i Słabo widzących (Koszykowa)
- Oddział Adaptacyjny dla Młodzieży Upośledzonej Umysłowo (Szenera)

Przychodnie i Poradnie : - Międzywojewódzka Konsultacyjna Przychodnia Specjalistyczna dla Dzieci i Młodzieży (Dzielna)
- Poradnia Anonimowa (Umińskiego)

W 1979 roku sanatorium w Zagórzu zostało odznaczone Złotą Odznaką Honorową „Za zasługi dla Warszawy”, jako wyraz uznania za 25-letnią działalność leczniczo-rehabilitacyjną.
Decyzją wojewody warszawskiego z dnia 11.06.1993 roku nazwa Stołecznego Zespołu Neuropsychiatrycznej Opieki Zdrowotnej dla Dzieci i Młodzieży została zmieniona na: Wojewódzki Zespół Publicznych Zakładów Neuropsychiatrycznych Opieki Zdrowotnej dla Dzieci i Młodzieży w Zagórzu. Zespół nasz obejmuje swą działalnością Warszawę, województwo stołeczne i ościenne województwa: ciechanowskie, siedleckie, płockie, ostrołęckie i skierniewickie.

Opacowanie: IWONKA JAGODZIŃDKA (2009 r.)
Zmieniony: Niedziela, 06 Listopad 2011 10:15
Zmodyfikowany przez: Administrator  

Strona BIP

Mazowsze

Orzeł Biały 

Na stronie

Naszą witrynę przegląda teraz 52 gości 

Galeria

dsc_0538
Image Detail

Warto zajrzeć

Poniżej prezentujemy linki do strony, które według nas są warte odwiedzenia.

Z ostatniej chwili

Połowa wakacji za nami, małymi krokami zbliża się czas przygotowywań do nowego roku szkolnego. W zakładce Dodatki -> Pliki do pobrania -> Uczniowie umieszczone zostały wykazy podręczników dla poszczególnych poziomów edukacyjnych. Zamieszczone wykazy mają jedynie charakter INFORMACYJNY. Uczniowie naszej szkoły korzystają z podręczników ze szkół macierzystych.